Sanur – Denpasar - Amsterdam

zondag 13 februari

strandleven in Sanur

De zondag is hier blijkbaar een familiedag. Hele families zitten (vaak met kleding aan) in het water. De één zit stil in het water te weken, sommige kinderen roeien met een soort surfplanken die je blijkbaar op het strand kunt huren. Omaatje zit half naakt tussen alle mensen in het zand aan de waterkant en schrubt zich een beetje met zand en loopt dan het water in om zich in het water af te spoelen. Overal staan ook weer de vissers met hun werphengels. De meesten hebben van die Vietnamese (en blijkbaar ook Balinese) punthoeden op, andere vissers dragen ook gewoon een motorhelm tegen de zon. Onder de hoed of helm dragen ze vaak een dikke bivakmuts. Alleen bij het zien daarvan krijgen we het al extra warm. Zoals eerder gezegd, grote vissen vangen ze niet. Ze rekenen daar blijkbaar ook niet op, want het mandje waarin de (zeldzaam) gevangen vissen worden opgeborgen, is beslist niet groot genoeg voor grote vissen.

Er varen nog weer een paar inheemse (toeristen) zeilbootjes met kleurige zeilen langs. Een man (bij wijze van uitzondering) draagt een bak vol loempiaatjes op zijn hoofd. In de verte is een slanke dame (vanuit de verte nauwelijks te onderscheiden) langdurig bezig met het doen van Yoga oefeningen (of zoiets), we zitten er met bewondering naar te kijken.

lijkverbranding aan het strand
Als we aan het strand zitten, horen we al een tijdje typisch Balinese muziekklanken. Als we er achter komen dat dit de voorbereidingen zijn voor een authentieke Balinese lijkverbranding direct achter het strand, snellen we er heen om dat van wat dichterbij mee te maken.

De muzikanten zijn net klaar met hun werk als we aankomen. We blijven eerst – uit piëteit - wat op gepaste afstand van de gebeurtenis. Maar al gauw worden we gewenkt door de deelnemers aan de plechtigheid om e.e.a. gerust van dichtbij mee te maken. Er wordt ook door de deelnemers aan de plechtigheid zelf druk gefotografeerd met foto- film en telefoontoestellen, dus voelen wij ook geen bezwaar om wat opnamen te maken.

Het betreft een oude dame die opgebaard ligt in een soort bed van dikke rotan (?) boomstammen. Een op een varkenskop lijkende versiering zit vooraan op de “baar”. De verwanten en vrienden komen met allerlei offergaven, bloemen, rijst en reukwaters (?), hetgeen allemaal over het lichaam wordt uitgespreid. Uiteindelijk wordt het lichaam afgedekt met witte doeken, waar bovenop nog wat versieringen / bloemen / offers worden gelegd. Er wordt heel wat bij gepreveld en zachtjes door een man gezongen, voor ons uiteraard onverstaanbaar.

Aan een gasfles zit een lange slang en daaraan een ijzeren buis met brander aan het eind. Na de nodige plichtplegingen wordt het vuur opgestookt. Uiteindelijk doet het vuur zijn werk. Er worden nog wat ijzeren stangen onder de baar door gestoken, waarschijnlijk om e.e.a. goed bij elkaar te houden en zo tot een goede volledige verbranding te komen. Het valt op dat er gedurende plechtigheid geen al te droevige stemming heerst, integendeel. Tijdens / na de verbranding is er voor de genodigden ook wat te eten en te drinken...

We vinden het heel indrukwekkend en hebben dit nog niet eerder van zo dichtbij en duidelijk meegemaakt.....

van Denpasar via Kuala Lumpur naar Amsterdam
Om 15:15 uur (wat eerder dan gepland) worden bij ons hotel Laghawa weer door een busje van Panorama tours opgehaald om naar het vliegveld in Denpasar te worden gebracht. We zijn daar 3 uur voor de vertrektijd van 19:15 uur. We zijn de eersten aan de incheckbalie :) We hebben dan nog ruim de tijd om wat te shoppen en om onze laatste Rupiah's uit te geven aan wat drinken bij het laatste boompje klaverjassen om de wachttijd plezierig door te brengen.

Ons vliegtuig vertrekt goed op tijd richting Kuala Lumpur. Daar hebben we 1,5 uur de tijd om met de shuttlebus naar de andere terminal gebracht te worden. De trein die daar normaal voor gebruikt wordt is nog in renovatie. Uiteindelijk komen we maandagmorgen 14 februari geheel volgens planning om 6:10 uur (Bali tijd dus 13:00 uur, dat wordt dus een lange dag)aan op Schiphol waar we na het ophalen van de bagage op de trein stappen om via Amersfoort naar huis in Nijkerk en Barneveld te gaan. Het lijkt nog lang geen maand geleden dat we met de trein de andere kant op zijn gegaan. Maar aan alle goede dingen komt een eind en dus ook aan deze plezierige vakantie waarvan Gerda en Henk samen met Rikje en Wim geweldig hebben genoten.

Sanur Bali

zaterdag 12 februari

Vrijdagmiddag na aankomst en zaterdag in Sanur nog lekker aan strand gezeten en gewandeld. Er zijn hier legio hotels met de voorkant aan de winkelstraat en de achterzijde aan het strand. Ze zijn er zo te zien in allerlei klassen en daarbij behorende prijzen.

Zee en strand zijn hier weer heel anders dan we tot nu toe gehad hebben. Geen koraal, wat piepkleine visjes en bij eb hier heel laag water, waarbij het wier boven water komt. De vissers staan hier langdurig tot hun middel in het water om met een soort werphengel wat proberen te vangen. De vangst na uren geduld is minimaal. Wat kleine visjes in een aan hun middel hangend mandje, thuis zouden we die als ondermaats direct weer terug gooien.

Vlak voor ons gooien twee mannen ook nog een lang net in een cirkel in het ondiepe water. Ze staan er zelf midden in. Dan jagen ze eventuele vissen met veel gespetter de netten in, eigenlijk een komisch gezicht. Maar ook het resultaat daarvan is helemaal nihil.

Voor het toerisme worden hier wat grotere, heel kleurrijke vissersbootjes gebruikt. Qua uitstraling gelijk aan de bootjes in Amed en andere plekken, alleen een slag groter. De zeilen hebben weer die typische stand, zoals we in Nederland niet kennen. Zo'n schuine zeer snel te strijken mast zou voor alle Nederlandse bruggetjes ook wel gemakkelijk zijn.

Gili Meno - Sanur Bali

vrijdag 11 februari

Na ons laatste ontbijt op Gili Meno worden onze koffers naar de vlakbij liggende glasboot van Dean gebracht. En tegen half tien vertrekken we, onze ingehuurde matroos Henkie licht het anker en dan varen we een half rondje om Gili Meno en dan wordt overgestoken naar Gili Trawangan.

Na een kwartiertje komen we daar aan en gaan dan naar Snap-A-Snapper, het restaurant dat de Islands Getaway Fastboat op het eiland vertegenwoordigd. Nadat ze een kopie hebben gemaakt van het betalingsbewijs, worden netjes 4 tickets uitgeschreven voor de overtocht met de “Blue Water Express” naar Serangoon op Bali. Bovendien krijgen we een voucher om ons per auto verder te transporteren naar ons hotel Laghawa in Sanur.

Gili Trawangan is aanmerkelijk drukker dan Gili Meno. Het is een komen en gaan van fastboats met ook veel jongelui aan boord. Er is hier duidelijk meer vertier en waarschijnlijk ook wat minder rust op dit eiland.
Er wordt ook veel bouwmateriaal per schip aangevoerd. De dames doen ook hier blijkbaar het zware werk. Stevige rotsblokken worden op het hoofd vanaf een boot naar de walkant gedragen. Daar vandaan worden ze weer met paard en wagen verder vervoerd. De kleine pezige paardjes moeten er zo te zien ook hard aan trekken.

Tegen kwart voor elf zien we onze fastboat aan komen varen. Hij is aanzienlijk groter dan de boot waarmee we zijn gekomen. De Blue Water Express heeft een kleine 30 zitplaatsen binnen en (bij goed weer) mogen nog maximaal 8 personen het dak op. We beginnen onze vaartocht (precies op tijd) met 4 passagiers beneden en 4 op het dak. De vier (!) motoren van 250 PK per stuk worden gestart en het duurt maar even of we gaan full speed richting Lombok, waar blijkbaar alleen maar even een zakje opgehaald hoeft te worden. Het duurt niet zo lang of we zitten bijna allemaal op het dak van de mooie tocht en het mooie weer (met windje) te genieten.

Na 2,5 uur varen over een kalme rustige zee komen we aan in de “haven” van Seragan. Er liggen van allerlei mooie schepen voor anker. Onze koffers worden uitgeladen en we lopen ruim honderd meter naar het restauran waar we op ons verdere vervoer wachten. Het is half twee, we hebben wel even de tijd voor een kleine lunch.

Dan gaan we op weg naar Sanur. Onderweg zien we dat ook hier alles per brommer vervoerd kan worden. Hotel Laghawa is een wat ouder nostalgisch complex. Aan de voorkant ligt het aan een drukke winkelstraat. Maar de tuin (park), waarin ook de kamers liggen, is heel diep en grenst aan de achterkant aan de zee. In de tuin ook mooie grote beelden en een mooi groot bouwsel met aan de zijkant wagenwielen, hetgeen suggereert dat het hier om een hele grote wagen gaat. In de tuin natuurlijk ook weer allerlei bloemen die we nog niet eerder gezien hadden, een paar leten we er maar weer zien. 's avonds bij de wandeling (en het shoppen pfffff...) nog even een kiekje gemaakt van het gebruikelijke vervoer van 4 personen op een brommer.