Bayu Cottage Amed Bali

3 t/m 7 feb. Bayu Cottage in Amed Lipah
donderdag 3 februari


4,5 en6 feb. onderaan toegevoegd

Vanmorgen zijn de vissersbootjes niet uitgevaren, dus we zien ze ook niet met hun kleurige zeilen in grote aantallen terug keren, zoals we 4 jaar geleden zagen (zie foto uit 2007). Later hebben toch nog wel een paar bootjes met zeil op de foto kunnen vast leggen.
Vandaag heerlijk gerelaxed. Lekker op de banken gelegen, af en toe een duik in het zwembadje en een paar keer gesnorkeld. De koralen en vissen zijn hier toch veel mooier dan we ons kunnen herinneren van de vorige keer. Vooral als je wat verder zee in gaat is het water heel helder en zie je de mooiste koralen in allerlei kleuren onder je doorgaan. Hele grote groepen vissen in allerlei betoverende kleuren zwemmen rond de koralen om te zien of er wat er van hun gading bij is.
Bij de lunch bestellen we voor het avondeten maar vast de beef Rendang, want dat moeten de kokkinnen minstens vier uur van tevoren weten. Het vlees moet een hele poos sudderen. Het is de moeite waard, we hebben nog zelden zo lekker gegeten. Zowel het vlees als de boontjes zijn heerlijk mals en pittig, een streling van de tong.

vrijdag 4 februari
We worden om 9:00 uur weer door chauffeur / gids Komang opgehaald voor een dagtrip naar de oudste tempel van Bali en een sightseeing met wandelingen langs en door de sawa's.

We rijden overal binnendoor over de smalste weggetjes, langs de mooiste sawa's en de prachtigste vergezichten. In het eerste dorpje zien we een boertje met een paar koeien, op weg naar de sawa's ? Veel mannen en vrouwen lopen met een zware last op hun hoofden heuvel op en af. We weten niet wat het allemaal precies is, maar ze sjouwen ook nogal eens met brandhout om hun eten op te kunnen koken. Voor de warmte hebben ze geen brandhout nodig.....

Overal kom je ook weer schooltjes met bedrijvige kindertjes tegen. En natuurlijk steeds weer de meest fantastische vergezichten. We zien ook steeds weer mooie, voor ons vaak onbekende bloemen, een enkele moeten we toch even laten zien. De libellen vliegen hier in grote getale rond, deze hier zijn prachtig roodbruin.

We streven er naar per dag niet meer dan circa 20 foto's op de blogspot te zetten. Maar de keuze uit al die mooie foto's wordt steeds moeilijker. Deze keer maken we een uitzondering, want het is niet gelukt om uit de circa 350 foto's minder dan 40 stuks te kiezen....

Dan komen we aan bij het waterpaleis. Vroeger alleen toegankelijk voor de Koninklijke familie, ook onze Juliaantje is hier laaaang geleden met haar Bennie geweest. In de vijvers, waar je op steps doorheen kunt lopen zitten joekels van karpers. De torentjes en beelden zijn heel bijzonder. Net als in 2007, loopt er ook nu weer een vrouwtje met zeer zware bouwstenen op haar hoofd te sjouwen. Het loon daarvoor is heel karig, dus vullen wij dat maar een beetje aan door een kleine vergoeding te geven voor het maken van een paar foto's van haar.

Onderweg zien we onze lijfspreuk voor deze vakantie ook op een auto staan die voor ons rijdt:
Don't worry, be happy
of onze eigen variant:
Don't hurry, be happy
Trouwens, hati-hati betekent niet zoals eerder vermeld: langzaam, maar voorzichtig. Als we het goed hebben is langzaam: palang-palang of zoiets.

Dan gaan we op weg naar de oudste tempel van Bali. We hebben allemaal onze eigen sarongs meegenomen, anders moet we ze (net als in 2007) weer kopen. Het is een hele wandeling over de circa km lange, omhoog lopende weg naar de tempel toe. Diverse brommer taxi's bieden hun diensten aan voor 10.000 Rp, maar we willen graag zelf wandelen.

Bij de ingang van de tempel worden we uiteraard weer belaagd door allerlei verkoper(tje)s. We krijgen bijna de tranen in de ogen van alle zielige verhalen en de helft van de vrouwtjes is wel zwanger (?) of heeft een aantal kindertjes te onderhouden. Ook veel kinderen lopen te leuren met ansichtkaarten van de tempel. Het laat ons uiteraard niet onberoerd, maar het is gewoon niet mogelijk om iedereen te helpen en van iedereen wat te kopen. En het kopen bij de één, maakt de ander nog feller en opdringeriger.

Dan moeten we nog even goede afspraken maken met de tempelgids/wacht die zijn diensten vriendelijk doch dringend aanbied, zodat we aan het eind van de bezichtiging niet voor onverwachte problemen komen te staan. Aan de foto's is ook te zien dat deze tempel zeer de moeite waard was om te bekijken. En na een “vrijwillige” donatie voor de tempel (onze eerste poging werd te laag bevonden :) ) en een even vrijwillige gift van 50.000 Rp aan onze tempelgids (die hij eigenlijk wel graag verdubbeld had zien worden, maar waar we niet intrapten, vertrekken we naar onze lunch voor vandaag.

De lunch vindt plaats aan de rand van een prachig dal met sawa's, een onvergetelijk uitzicht. En de lunch zelf, in buffet vorm, smaakt ook uitstekend. Na vertrek, zien we buiten het restaurant een vliegend hond in de boom. Hij is vanwege het voedsel dat hij regelmatig vanuit het restaurant krijgt letterlijk en figuurlijk bij het restaurant blijven hangen.

Weer onderweg zien we ook regelmatig hanen in manden langs de weg zitten. Volgens Komang zijn dat vechthanen waarop (illegaal) bij de gevechten gewed kan worden. De polisi is daar niet fel op, de gevechten (met mesjes aan de poten) vinden meestal op “onbekende” plekken achteraf plaats.

Nadat we eerst nog even een tros bananen met bloem hebben gefotografeerd, komen we onverwacht midden in een heel grote ceremonie terecht. Iedereen is prachtig gekleed. De vrouwen open met torenhoge offergaven op hun hoofd met hun hele familie de lange weg naar hun tempel. Naast veel fruit, etenswaren, doeken en zelfs hele gebraden kippen ligt er van alles op die hoge bouwsels op hun hoofd. Het mooie is, dat nadat ze e.e.a. bij de tempel aan hun God hebben aangeboden (en er feitelijk niets van is gebruikt) nemen ze de hele handel weer mee naar beneden en naar huis, om er samen met de hele familie een mooi feest van te maken en lekker van te eten. Ze stappen met de hele familie op de laadbak van een truck en gaan zo weer richting huis. Je ziet geen mannen met offergaven op hun hoofd (die zijn blijkbaar te fijngevoelig. Later zien we wel mannen die met z'n tweeën met een draagstok tussen hen in het e.e.a. meedragen en ook zo hun steentje bijdragen.

We zetten onze beste driver / chauffeur gids / guide Komang met zijn auto nog maar even op de foto (meertalig om hem op internet een beetje te promoten :) ) en dan gaat het weer richting Bayu Cottage.

Een stokoud vrouwtje dat (ook met een stok) op de weg loopt te sloffen geven we op haar “vriendelijke” verzoek maar een kleine vrijwillige bijdrage. Het shirt van de man die we met onderweg met een bos hout op zijn hoofd zien lopen heeft een grote lucht opening op de rug. Maar waarschijnlijk heeft het gewoon zijn beste tijd gehad. Nog even een papaya boom op de foto en een laatste sawa en na een tijdje komen rond 18:00 uur weer bij ons eigen stekkie in Bayu Cottage aan.

zaterdag 5 februari
Vandaag zien we een paar vissersbootjes op zee. Maar de grote aantallen van 2007 zien we nog niet. Het heeft gisteravond weer wat geonweerd en het seizoen is blijkbaar ook niet zo gunstig voor de visserij. Bovendien is een tijdje geleden een visser niet van zee terug gekomen. Alleen zijn bootje hebben ze weer terug gevonden. Dat heeft de andere vissers hier wel een beetje voorzichtiger gemaakt.

Vanmorgen hebben Gerda en Henk een wandeling langs het strand gemaakt en Rikje en Wim zijn op zoek gegaan naar “Good Karma”, het resortje waar Linda en Matthijs 11 jaar geleden hun honeymoon hebben gevierd. Volgens onze driver Komang zou het zo'n 500 meter van Bayu zijn, maar we denken dat het wel een paar km ver is, berg op en berg af.

In de vroege ochtend ziet de lucht er heel mooi uit. Een mager zonnetje schijnt onder de wolken door. Tijdens het teruglopen spotten we ook nog een mooi schip op de zee. Vlak voor Good Karma loopt vanwege de regelmatige regenbuien ook nog een kleine waterstroom dwars over de weg. We komen er niet helemaal met droge voeten door heen. Maar een kniesoor die daarop let. Ook hier wordt de petrol voor de bromfietsen in limonade flessen verkocht. Een paar wat luxere hotelletjes worden afgewisseld door rommelige warungs (winkeltjes waar etenswaren etc. te koop zijn) en huisjes. Een hangbuikzwijn wentelt zich lekker in de modder. Velen spoeden zich per bromfiets of in de bak van een vrachtwagentje richting werk of school.

We zijn er bijna voorbij gelopen, maar dan vinden we toch “Good Karma”. Volgens het personeel van Good Karma ziet e.e.a. het er nog precies zo uit als 11 jaar geleden. Het is een heel idyllisch plekje, echt iets voor Linda en Matthijs. Ik denk dat ze hier samen met Mila en Luca nog eens naar toe moeten, die zullen zich hier zeker ook goed thuis voelen en genieten van strand, zee en allerlei dieren.

En enkele vissersbootjes komen nu toch onder zeil weer van het vissen naar strand terug. De vangst blijkt heel mager dan wel nihil. Henk heeft van visserman Danny aangeboden gekregen om morgenvroeg om 5:30 uur mee te gaan vissen. Na enig overleg samen besluiten Henk en Wim op dat aanbod in te gaan, de prijs is na enig afdingen afgemaakt op 200.000 Rp.

zondag 6 februari
Het is deze morgen nog aardedonker als Henk en Wim met behulp van een zaklamp de trappen naar het strand afdalen. Zo te horen is de zee aardig wild. Om 5:30 uur staan we op het strand om ons vissers avontuur te beleven. Wat verderop zien we een paar zaklampen flitsen. Na een tijdje komt visserman Danny ons tegemoet. Hij vraagt ons even te wachten, hij moet nog even zijn broer halen, die helpt even de boot te water te laten.

Als we de boot samen het water in duwen en er in klimmen is het nog steeds behoorlijk donker. Danny peddelt naar iets dieper water en start dan zijn buitenboordmotor. Het ding, met een lange buis met schroef er aan, pruttelt dat het een lieve lust is. Je denkt elk moment dat hij af zal slaan, maar dat gebeurt geen enkele keer. De zee blijkt toch lekker rustig te zijn, de golven zijn heel lang en de boot is met zijn drijvers aan weerszijden toch behoorlijk stabiel. Het kwam alleen door de branding dat de zee eerst wat wild leek.

Na een tijdje pakt Danny zijn rol met vissnoer (hij vist niet met een net), rolt de lijn een stuk uit, slaat het snoer een paar keer om zijn been en dan om zijn grote teen. Het is een vislijn met een kunstaas (net als een paternoster) er aan. Met verwondering en verbazing zien we hoe de verschillende delen van de boot met zeer strak gespannen touwen an elkaar zijn gebonden. Gelet op al het gebogen hout van der boot zelf, zijn spinnepoten en zijn drijvers van dikke bamboe bomen moeten de botenbouwers van Bali wel goede vaklui zijn.

Langzamerhand wordt het steeds lichter en we zien de zonnestralen door de wolken schijnen. De bergen zien er op de vroege morgen mystiek uit met hun min of meer vage contouren. We gaan niet zo erg ver uit de kust. Naarmate het lichter wordt kunnen we ook meer van de kustlijn en de bebouwing (waaronder onze Bayu Cottage) zien.

Na bijna twee uur varen stuift de boot met een vaartje weer het strand op en is ons avontuur ten einde.
Rikje en Gerda staan ons al vanaf het balkon van ons onderkomen toe te zwaaien. Helaas heeft visser Danny geen Red Snappers of andere vis gevangen. Maar niet getreurd, want de twee grote (Nijkerkse en Barneveldse) vissen die hij al aan boord had hebben hem meer opgeleverd dan een normale visvangst. We hebben hem het afgesproken bedrag van 200.000 Rp overhandigd en zijn met een tevreden gevoel weer naar onze vissersvrouwtjes, die blij (?) waren dat we weer heelhuids aan wal waren. terug gekeerd,

In de namiddag hebben we nog een mooie wandeling gemaakt over een binnenweggetje. Daar zie pas het echte Balinese kampong leven. Toch nog heel grote verschillen tussen rijk, arm en nog armer. Redelijk mooie stenen huisjes, natuurlijk met een soms nog mooier tempeltje, naast in onze ogen zeer armoedige krotjes van materialen die de natuur zelf biedt. Maar iedereen is bezig zijn erf schoon te vegen. Iedereen is vriendelijk, vraagt hoe we heten, waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Nou ja, iedereen.... vriendelijk zijn ze allemaal, maar een buitenlandse taal spreken ze uiteraard lang niet allemaal. Maar met handen en voeten kom je een heel eind. We zien hier en daar ook nog wat mooie bloemen en wat kleinvee.....

Morgenochtend, maandag, worden we om 9:00 uur opgehaald voor onze vaartocht met de speedboot naar ons nieuwe onderkomen voor 4 nachten in Villa Nautilus op het eiland Gili Meno voor de kust van Lombok. We hopen ook daar weer een internetverbindinbg te hebben, maar je weet maar nooit of het werkt.